مدتهاست که براى اكثريت مردم، مليتهاى ايران و جريانات سياسى آشکار گردیده که انتخابات در چهارچوب حاكميت اقتدارگراي رژيم جمهورى اسلامى نه فرصتی سیاسی برای مشارکت ملیتهای ایران در مدیریت کشور است و نه انتخابات دمکراتیکی وجود دارد. 
لذا انتخابات در چارچوب رژیم جمهوری اسلامی معنا و مفهومی ندارد, در واقع، انتخاباتی که در چارچوب رژیم برگزار می گردد، تلاش برای مشروعیت بخشیدن به حاکمیت غیر دمکراتیک رژیم است. تجربه انتخابات در رژیم جمهوری اسلامی نشان داده است که هدف و خواست اقتدارگرایان از افزایش آمار رأی دهندگان، فریب جامعه بین المللی و افکار عمومی جهانیان و ماندن در حاکمیت است. قرار است در 24خردادماه 1392، انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری و دور دیگری از انتخابات شوراهای شهر و روستا برگزار گردد. این انتخابات از سویی همانند انتخابات گذشته ی رژیم، نوعی صحنه سازی برای حضور مردم در پای صندوق های رأی است و از سوی دیگر، رژیم در شرایطی خود را برای اجرایی انتخابات دوره ی یازدهم ریاست جمهوری آماده می کند که بیشتراز گذشته در تلاطم بحرانهای داخلی وخارجی سرگردان است.
شکاف در حاکمیت و فاصله میان مردم و حاکمیت روز به روز واضحتر می شود. .به همین دلیل می بینبم که عدم توجه مردم به انتخابات کاملا واضح است. اتهاماتی که این روزها جناح اصولگرایان به همدیگر می زنند، نشانه این بحرانهاست، لذا هزینه سنگینی برای رژیم دارد. به ویژه نباید فراموش کرد که هر دو رقیب از جناح اصولگرایانند. این جنگ و نزاع و متهم کردن یکدیگر در میان اصولگرایان، بخشی از نزاعهای داخلی جمهوری اسلامی را علنی کرده است که قبلاچنین نبوده است. این اختلافات درونی، رژیم را بسوی بحران تازه و عدم اطمینان و طردشدن هرچه بیشتر در داخل و در جامعه بین المللی سوق داده است. خامنه ای این بار با صدایی بلندتر از قبل، تهدیدات خویش را قبل از انتخابات جدیتر نموده است.
پیشتردر جمهوری اسلامی رسم بود که جهت تشویق مردم به شرکت در انتخابات فضای سیاسی ایران تا حدی آرام کنند. اما انکه رهبر رژیم رابه این باور رسانده که وی علنا تهدبد کند و منتقدان خودی رژیم را سرزنش نماید و اطرافیانش از رئیس جمهور منصوب او و باند همراه وی به عنوان باند انحرافی نام ببرند و سپاه پاسداران و ارگانهای اطلاعاتی رژیم نیز روزنامه نگاران و فعالان مدنی را تهدید به حبس نمایند، نشانه عمق بحران داخلی رژیم است. رهبر جمهوری اسلامی هم اکنون نیز از تکرار قیام مردمی سال 1388 پس از تقلب در انتخابات دوره دهم ریاست جمهوریت در هراس است.
به همین دلیل، ابن بار نمی خواهد در این انتخابات دچار بحرانی همانند انتخابات دوره دهم و اعتراضات مردمی شود. لذا می خواهند انتخابات در فضایی ویژه برگزار گردد. هم اکنون نزاع جناحهای رژیم میان کسانی در جریان است که خود از طریق انتخابات غیر دمکراتیک این نظام به مقامات عالی در رژیم استبدادی جمهوری اسلامی رسیده اند. محمود احمدی نژاد رئیس جمهور منصوب رژیم برای انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری بحث عدم مداخله ارگانهای وابسته به رهبری در انتخابات را مطرح می کند. همچنین در اجتماع مردم در استان خوزستان تهدبد کرد که اگر انتخابات مهندسی شود، پرونده فساد اقتصادی اشخاص مرتبط با فساد را رو می نماید که در کنترل وتقلب در انتخابات در موقع ثبت نام کاندیداها و اجرای انتخابات و تعیین کاندیدای مورد اعتماد و انتصاب رئیس جمهوری دلخواه رژیم نقش دارند.
اما آشکارترین نمونه از مهندسی کردن انتخابات،منصوب خود احمدی نژاد در دوره ی دهم ریاست جمهوری در سال 1388 بود که اعتراضات گسترده مردمی در تهران و چند کلان شهر را در پی داشت. رژیم برای حضور هر چه ببشتر مردم در انتخابات، دوره یازدهم ریاست جمهوری و دوره چهارم انتخابات شوراهای شهر و روستا در 24 خردادماه امسال را با هم برگزار می کند تا بدین ترتیب، تعداد بیشتری از مردم را به پای صندوقهای رأی آورده و دو هدف را محقق سازد:
نخست اینکه با برگزاری این انتخابات در شهر و روستا فضایی احساسی ایجاد نماید و به ویژه در روستاها طوایف و عشایر را جهت شرکت در انتخابات شوراها تشویق نماید تا بدین وسیله صحنه را گرمتر نماید. ثانیا در شهرها نیز به ویژه در شهرهایی که مردمی از دو ملیت یا دو لهجه از یک زبان و یا دو مذهب جداگانه با هم زندگی می کنند، هر کدام را علیه دیگری تشویق به شرکت نماید تا بر طرف مفابل پیروز شود. در نتیجه رژیم به هدف اصلی خود که حضور بیشتر مردم در صحنه انتخابات است، برسد.
به همین دلیل، اگر مردم آگاه نباشند، احتمال دارد که رژیم جمهوری اسلامی از طریق این ترفندها به هدف خود که حضور بیشتر مردم در پای صندوق هاست، برسد. مردم ابران بطور عموم و به ویژه مردم کردستان هیچ گونه اعتماد و امیدی به صحنه سازی انتخابات تکراری در چارچوب رژیم جمهوری اسلامی ندارند. لذا احتمال دارد که انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری نیز همانند دوره های پیشین برگزار گردد، اما در واقع، ملیتهای ایران دیگر فریب نیرنگ وحیله رژیم را نخواهند خورد. زیرا انتخابات هیچ فایده ای برای ملیتهای ایران در ندارد و بلکه تنها در مصلحت و منافع گروهی کوچک از اقتدارگرایان می باشدو و نباید انتظار تغیر واصلاح پذیری از چنین نظام بسته ای داشت.