واژه مقاومت مدنی در کنار
مقاومت خشونت پرهيز، برای توصیف عملی سیاسی بکار میرود که بر استفاده از روش¬های بيخشونت توسط گروههای مدنی برای به چالش کشیدن قدرتی خاص، زور، سیاست یا رژیمي تاکید میکند. مقاومت مدنی تلاشي است سازمان يافته برای تضعیف منابع قدرت دشمن از طریق درخواست برای تجدید نظر، فشار و اجبار. اشکال آن شامل تظاهرات، سکوت اعتراض آمیز و نوشتن طومار؛ اعتصاب، کم کاری، تحریم، مهاجرت و تحصن، اشغال، و ایجاد نهادهای موازی دولت است. موارد مقاومت مدنی در طول تاریخ و در بسیاری از مبارزات مدرن، در برابر هر دو حاکمان استبدادی و دولت های دموکراتیک یافت میشود. پدیده مقاومت مدنی اغلب با پیشرفت دموکراسی همراه است.{jcomments off}