دەمێکە وازم ھێناوە لە تەماحکاری، و ونم ئەی خوێش!
گیان ئەدەم بۆ شەفەقێک، تیابژنەوم ناڵەیی دەروێش 
ونبووانم خەڵکانێکی جوامێر و پاک و دڵسۆزن
گیان ئەدەم لە پێناوی سەخاوەتانی خاکی وێش
ڕازی ئەبم لە کونجی مەیخانەیەکا بمرم
منەت هەڵنگرم لە دراوسێ قاڵاوسیفەتی دڵ ڕێش
سەری مەستیی ئەم گیان و ڕۆحە لە ڕەنج و سۆزی ساقیە
ساقی پەیمانەیەک بکەرە دوا قوڵپە قوڵپی دڵی ڕێش
پەیمان ئەشکێنی ئەی شاهم! ئەگەر تەوبەت پێکرا
بگەڕێوە بۆ قاپی مەیخانە و دەرماڵەیی خوێش….
*و. مەجید کاکەوەیسی
دەقە فارسیەکە
چنديست که من گم شده ام در طمع خويش … جانا سحرى تا شنوم ناله درويش …. مردم من مردم جوانمردى و مهر است … جان ميدهم اندر ره اين مسلک و اين کيش … راضى شوم اندر خم ميخانه بميرم …منت نبرم بر در همسايه کج انديش … سر مستى اين جان و تن از زحمت ساقيست … ساقى قدحى بهر مداواى دل ريش … پيمان شکنى اى شاهى اگر توبه نمودى … بازا به در ميکده و زادگاه خويش